بررسی آسیب شناسی بافتی پستان به چه صورت است؟
هر نمونه نسجی پس از خارج شدن از بدن (خواه به روش نمونه برداری با سوزن قطور یا جراحی) برای بررسی آسیب شناسی بافتی پستان به آزمایشگاه پاتولوژی ارسال می شود. یک پزشک متخصص آسیب شناسی (پاتولوژیست)، بافت خارج شده را زیر میکروسکوپ بررسی خواهد کرد و گزارشی راجع به یافته های خود خواهد داد که جزئیاتی را در مورد خوش خیم یا بدخیم بودن توده و نوع بدخیمی فراهم خواهد کرد.
این اطلاعات برای تصمیم گیری در خصوص انتخاب روش درمانی مفید و الزامی است.
جواب آسیب شناسی می تواند به یکی از فرم های زیر باشد:
۱- نتیجه بررسی کاملا طبیعی است:
نیاز به اقدام اضافه تری نیست.
۲- بیماریهای خوش خیم:
نتیجه حاکی از وجود سرطان نیست، اما سلولها کاملا هم طبیعی نمی باشند.
در این موارد بیمار باید تحت نظر پزشک قرار بگیرد که بسته به جواب آسیب شناسی، پزشک معالج بیمار، شرایط پیگیری های بعدی را روشن خواهد کرد.
۳- وجود توده سرطانی در پستان:
با این گزارش در اولین فرصت، مراحل مختلف درمان سرطان آغاز خواهد شد.
از آنجا که بسته به خصوصیات توده سرطانی روشهای مختلف درمانی وجود دارند،
ممکن است آزمایشات اضافه تری نیز از سوی پزشک درخواست شود.
برای مثال، با توجه به سن شما بررسی وضعیت گیرنده های هورمونی تومور و یا برخی آزمایشات خونی انجام خواهد شد. دقت به این نکته بسیار مهم است که هرگز نباید برای شروع درمان عجله کرد. این تشخیص هرگز به معنی اورژانس بودن اقدامات نیست و جملاتی مانند اینکه “اگر تا فردا صبح بماند پیشرفت میکند” و یا “همین امشب باید جراحی بشوید” جملاتی درست و علمی نیستند.
در حقیقت باید تمام بررسی ها به صورت کامل و جامع تکمیل شده و در مورد راه های مختلف درمانی که می تواند به بیمار کمک کند بررسی های کامل صورت گرفته و با یک طرح درمانی کامل، اقدامات درمانی آغاز شود. در طرف مقابل اصلا به نفع بیمار نخواهد بود که این اقدامات را به تاخیر زیاد انداخته و کارهای غیر مهم را به درمان بیماری ترجیح دهد.
۴- عدم توانایی برای تشخیص قطعی:
در مواردی، متخصص آسیب شناسی پزشکی (پاتولوژی) نمی تواند با دیدن سلولها دقیقا مشخص کند که آیا این سلول ها خوش خیم هستند یا بدخیم. در این موارد پزشک مسول بیمار (جراح) بر حسب نوع گزارش و سایر ملاحظات و یافته ها در ماموگرافی، سونوگرافی و یا MRI و نیز مشخصات بالینی و وضعیت معاینه پستان، در مورد انتخاب یکی از دو راه بررسی های تکمیلی (مثل تکرار نمونه برداری، جراحی، تکرار سونوگرافی و ….) و یا انجام بررسی های دوره ای بعد از چند ماه (معمولا ۴ تا ۶ ماه) تصمیم گیری می کند.
آزمایشات مربوط به گیرنده های استروژنی و پروژسترونی، میزان حساسیت تومور را به این هورمون ها مشخص خواهند کرد. در صورتی که در سلولهای تومور، گیرنده هایی برای اتصال هورمون ها وجود داشته باشند گفته می شود که آن تومور از نظر گیرنده های استروژنی و پروژسترونی مثبت است. بیمارانی که گیرنده استروژنی آنها مثبت است معمولا پاسخ بهتری به درمان هورمونی می دهند. البته این موضوع در تمام بیماران ثابت نبوده و قطعیت ندارد. تومورهای با گیرنده استروژن مثبت می توانند با داروهای ضد استروژنی مثل تاموکسی فن یا مهارکننده های آروماتاز درمان شوند.
علاوه بر این در سالیان اخیر بررسی در مورد وجود گیرنده های دیگری (HER-۲) نیز در سرطان پستان انجام می شود که طی آن میزان تاثیر دارو های ضد آن گیرنه خاص (هرسپتین) مشخص می شود. در صورتیکه این گینده ها وجود داشته باشد (مثبت باشد) درمان با هرسپتین توصیه می شود. تشخیص این گیرنده در سلولهای سرطانی کمی مشکل تر از گیرنده های استروژنی است و بنابراین گاهی ممکن است آزمایش های تکمیلی برای اطمینان از وجود این گیرنده ها هم صورت گیرد.
مطالب پیشنهادی:
درمان سرطان پستان در دوران بارداری